Skorrdalssetur

Það væri að bera í bakkafullan lækinn að skrifa eitthvað um Alþingi og það hörmungar leikrit sem þar hefur verið í gangi að undanförnu – svo ég ætla að sleppa því. Að mestu. Fólk er loks farið að sjá í gegnum falleg leiktjöldin og fatta að þeirra hagsmunir hafa í raun aldrei skipt neinu máli. Tók tíma en tókst að lokum.

Fyrst eilífðarleikritið við Austurvöll er ekki til umræðu er best að tala um áhorfendurna og þeirra viðbrögð, sem vissulega má finna á öllum skala mannlegrar upplifunar. Sumir harka við skjáinn og ausa úr skálum visku sinnar, nú eða reiði, gleði, hamingju eða viðbjóði, allt eftir því hvað er að gerast, hjá hverjum og hvenær – aðrir þramma um götur og mótmæla öllu engu og hinu líka. Samhljómur er með mörgum, stundum, oft eða alltaf – nú eða að nokkrir deila um allt og alla, við alla og enga.

Það hefur verið mér mikil upplifun að fylgjast með þessu og vera meira áhorfandi en þátttakandi, vegna þreytu og ákveðinni uppgjöf fyrir málefninu Íslenskt samfélag. Lengi vel reyndi ég að berjast við þær vindmyllur sem tröllríða stjórnkerfinu, en að lokum hætti ég þessari vitleysu eða missti alla heilsu ella. Svo þetta hefur verið mér dýrmæt og mikilvæg reynsla, að fá að sjá allskonar fólk gera allskonar hluti – og jafnvel ná árangri í því fatlaða lýðræði sem mér finnst vera á Íslandi. Í raun ætti lýðræðið að vera á gjörgæslu – en, því miður, þá ráða enn einstaklingar sem keyrðu allt í klessu og halda því fram að þau viti allt mun betur en sjúkraliðarnir.

Einu raunverulegu mótmælin sem hafa orðið, voru fyrir utan Alþingi og Seðlabankann í kring um áramótin 2008/2009. Svo var eins og fólk héldi að það væri búið að redda þessu, fór heim og setti ýsuna í pottinn – þeir sem höfðu efni á slíkum munaði. Markmiðinu var náð, að mati flestra. En því fer svo fjarri lagi, eins og fólk er að átta sig á núna, að það er engu lagi líkt.

Lítið sem ekkert hefur breyst, nema hvað búið er að bjarga flestum auðrónunum, fjármagnseigendum, fjármálastofnunum og bílalánaglæpastofnunum, á meðan heimilin í landinu blæða út. Yndisleg öfugmæli: “Norræn velferðarstjórn”. Búið er að skerða bætur öryrkja og aldraðra, hækka skatta á allt nema leiðindi – skera niður læknaþjónustuna svo mjög, að læknar hafa ekki orku til að skrifa vottorð lengur; það er ekkert eftir nema að skera niður heitavatnskostnað í sundlaugarnar, svo búið sé að taka af fólki nokkra von um þægindi eða skemmtun.

Það er kominn tími til að hætta að mótmæla. Það skilar engu og hefur á sér mjög neikvæðan stympil. Við, Íslendingar, eigum að taka upp gamla siði og fara í kröfugöngur; fylkja liði, öll sem eitt og KREFJAST ÚRBÓTA Á OKKAR MÁLUM.

• Við KREFJUMST þess að húsnæðismálum verði komið í lag og óréttlæti fjármálakrimmanna verði gefið til baka
• Við KREFJUMST þess að ólögleg gengislán verðu endurreiknuð og tekið tillit til þess áhlaups sem fjármálastofnanir gerðu á gjaldmiðilinn okkar, til að skara eld að eigin köku
• Við KREFJUMST þess að sett verði ný Stjórnarskrá, kosið um hvern lið og ekki hætt fyrr en verkinu er lokið
• Við KREFJUMST þess að fiskveiðistefnunni verði breytt
• Við KREFJUMST þess að tryggt verði að auðlyndir þjóðarinnar verði ávallt í eigu þjóðarinnar
• Við KREFJUMST þess að samin verði ný kosningalög, sem heimili persónukjör
• Við KREFJUMST þess að þeir verði dregnir til ábyrgðar sem hönnuðu og ullu hruninu
• Við KREFJUMST þess að farið verði í hreinsun á innviðum stjórnkerfisins
• Við KREFJUMST þess að stjórnmálamenn fari að lögum – og eitt skuli yfir alla ganga
• Við KREFJUMST þess að flóttamenn og aðfluttir fái mannsæmandi meðferð í kerfinu
• Við KREFJUMST þess að Alþingi sýni þjóð sinni – vinnuveitanda – virðingu
• Við KREFJUMST þrískiptingu valds
• Við KREFJUMST betra eftirlits á fjármálafyrirtækjum
• Við KREFJUMST betra eftirlits á tryggingarfélögum
• Við KREFJUMST betra eftirlits á olífélögunum
• Við KREFJUMST betri neytendaverndar
• Við KREFJUMST betri mannréttinda
• Við KREFJUMST – Við KREFJUMST – VIÐ KREFJUMST!

Hættum þessu bölvaða rugli og förum að krefja þessa stjórnmálamenn um að sinna sinni vinnu og standa sig gagnvart þjóðinni. Mótmælum engu – KREFJUMST ÞESS!

Ég hef verið að fylgjast með þessu Ólafs Skúlasonar-máli, sem grasserað hefur á netinu síðan fyrir helgi. Þetta er þvílík sápa, að þetta þarf að skrásetja og hafa sem hluta af Biskupssaga Íslands – hin óhefðbundna útgáfa.

Það sem er að stinga mig rosalega, við að kynnast persónum og leikendum, er að það eru rosalega margir sekir um að hylma yfir kynferðisglæpi – og þar með orðnir samsekir. Þar má nefna Kalla, fráfarandi biskup, Hjalla dómkirkjuprest og Vigfús Þór Árnason. Tískupresturinn Pálmi Matthíasson er þarna einnig. Það má svo velta fyrir sér hvað menn eins og Davíð Oddsson vissi – eða Björn Bjarnason, ef því er fyrir að fara. Þeir hafa verið lúnknir við að safna upplýsingum um fólk gegnum árin.

Svo er það spurningin um trúverðugleika þeirra, sem lýstu stuðningi við biskup á sínum tíma, þegar einhverjir þeirra virðast hafa vitað af kvensemi hans.

Mæli annars með áhugaverðri samantekt hennar Hörpu. Biskupar, prestar, kirkjan og fólkið í landinu.

Nú eru nærri tvö ár liðin frá hruni íslensks samfélags, hvort sem er talað um fjármálakerfið, stjórnmálakerfið eða embættismannakerfið. Samfélagið hrundi með brambolti; uppi stendur þjóð sem veit ekkert í hvorn fótinn eigi að stíga. Ekkert hefur breyst, nema hvað ágangur kerfisins á grunnstoðirnar er í allt öðrum takti en farið var af stað með; spillingin lifir góðu lífi – fjármunirnir stjórna enn lýðveldinu Íslandi.

Að utan

Það hefur verið forvitnileg lífsreynsla að fylgjast með slíkum atburðum úr fjarlægð, sem hafa hrist upp í samfélagi því sem ég ólst upp í og hafði trú á til að byrja með. “Guð blessi Ísland”, búsáhaldarbyltingin – átökin við Alþingi; borgarafundirnir og stjórnarskiftin – allt var þetta eins og frekar súrealísk upplifun á því sem ég hafði svo sem búist við. Það kókópuffs-hagkerfi sem var á Íslandi gekk ekki upp til lengri tíma; það borgar sig ekki að borga lán með lánum.

Samt gat ég ekki annað en fagnað því að fólk væri farið að standa saman, berjast fyrir réttindum hvers annars – berjast gegn óréttlætinu sem hefur tröllriðið samfélagið í áratugi, og gerir hugsanlega enn. Það fyllti mitt hrædda hjarta von um að nú myndi samfélag okkar breytast til hins betra. Sú von lifði ekki lengi – því miður.

Bræður eru að berjast

Íslendingar virðast alltaf þurfa að tilheyra sigurliðinu, hvort sem það er í íþróttum eða stjórnmálum. Stjórnmálin á Íslandi hafa verið lík trúarbrögðum, frekar en að vera vettvangur skoðanaskipta og sköpunar nýrra hugmynda. Jafnvel þegar stuðningur við ákveðin flokk er algjörlega á skjön við hagsmuni þess er velur, þá skal samt halda í trúna, hvað sem á gengur. Áróðursmaskínurnar látnar vinna yfirvinnu til að halda uppi þeim blekkingum sem nota má til að svæfa lýðinn. Þetta er hálfgerð bilun, þetta samfélag.

Nú hefur enn tekist að kljúfa samtakamátt þjóðarinnar, með Icesave og ESB, fiskveiðum, gengisdómi Hæstaréttar og skattahækkunum. Sumir eru á móti, aðrir með – og stundum sammála og stundum ekki. Þjóðin er svo margklofin gegn sjálfri sér, að næstum ómögulegt er fyrir hana að standa saman aftur og krefjast réttlætis. Þessu hefur stjórnmálaelítan komið svo fyrir, til að minnka möguleikann á því að þurfa að víkja, efna til kosninga – og svo hún geti komið sér og sínum fyrir, rétt eins og hinir gerðu, þegar þeir réðu. Á meðan þjóðin rífst, eru meðlimir elítunnar hinir bestu mátar (nema kannski út á við) því þeir halda öllu því sem þeir höfðu og geta ráðstafað eignum lýðsins eins og þeim hentar. Eða næstum því

Blogg og blaðurskjóður

Annars hefur ýmislegt breyst, séð með augum Tunglsins. Menn hafa verið flæmdir úr embætti með blogginu einu – og nokkrum blaðagreinum, auðvitað. Ráðherrar, sumir, eru hræddir við umræðuna, því hún kemur í veg fyrir að þeir geti hagað sér eins og þeim einum hentar. Sumir þegja, láta ekki sjá sig – eru hálfgerðir skuggaráðherrar velferðastjórnarinnar. Orkusölugjöf til skúffufyrirtækja endurskoðuð – því fólk er loks að tjá sig. En betur má ef duga skal.

Blogg og Fésbók og allt hitt er gott og blessað, eins langt og það nær. Mæting á mótmæli (það vantar betra orð yfir þetta, því “demonstration” er eitthvað sem hefur mun þyngri merkingu en orðið mótmæli – en að því löngu síðar) er frekar slöpp, miðað við fjölda þeirra sem ættu að vera uppi með kröfuspjöld. Flestir ærast á vefnum – en fáir fara í skóna og arka af stað.

Engu verður breytt á blogginu. Það má kannski byrja þar – en á endanum þarf fólk af holdi og blóði til að safnast saman og knýja á þær breytingar sem þarf svo hægt sé að byggja upp betra samfélag. Það þarf ekki mikið til – aðeins samtakamátt okkar allra, sem nú þegar er unnið í að splundra og komið langt á veg.

Framtíð frjálshyggju

“Frjálshyggjan er dauð” hefur verið fullyrt, en svo er ekki. Meira að segja lifir hin svokallaða “nýfrjálshyggja” enn góðu lífi, í mörgum þeim sem enn fá að spila í bankaleiknum þrátt fyrir að hafa klúðrað síðasta spili svo herfilega. Samfélag verður ekki byggt upp með frjálshyggjunni einni saman – né heldur með ríkisvæðingum og upptöku eigna í stórum stíl. Hvor kenning um sig hefur sannarlega sýnt galla sína – nú þarf að leggja höfuð í bleyti og finna meðalveg, sem meirihlutinn getur sætt sig við.

Frelsi til tjáningar, hvort sem hún er neikvæð eða jákvæð, má síst taka af. Við sjáum til dæmis að forseti Bandaríkjanna leggur til frumvarp um að geta slökkt á Netinu í 30 daga, án þess að þurfa að réttlæta það á neinn máta. Þetta er ekkert annað en bein aðför að tjáningafrelsi milljóna manna, bæði innan og utan Bandaríkjanna. Þegar er byrjað að herja á tjáningarfrelsi á Íslandi, með undangengnum dómum gegn blaðamönnum. Ef við höfum ekki frelsi til að láta andstöðu okkar í ljós – eða frelsi til að tjá okkar skoðanir, þá höfum við ekki lengur möguleika til að koma frá spilltum stjórnmálamönnum, heldur festumst enn frekar í neti þrældóms, því neti sem í raun var fyrir löngu kastað yfir þjóðina. Frjálshyggja er nauðsynleg, en henni þarf að setja ákveðnar skorður – því óheft, er hún samfélaginu hættuleg og mjög skaðleg.

Hvernig samfélag?

Getur íslensk þjóð einhvern tímann komið sér saman um hvernig samfélag við viljum búa í? Er það möguleiki, miðað við sundurlyndi hennar, sem virðist svo samgróið að nánast útilokað er að laga það? Á íslenskt samfélag einhverja von um að skána, breytast og verða það lýðræðissamfélag sem það hefur alla burði til að vera, en hefur svo sannarlega sofið á verðinum og látið reka á reiðanum? Það er vonandi. En hefur það sýnt sig, síðustu tvö ár frá hruni að svo geti verið? Hvað hefur breyst í okkar samfélagi svo megi finna þessa von? Hafa stjórnmálin breyst? Hefur harka Valdstjórnarinnar gagnvart borgurunum breyst? Höfum við fengið stjórnlagaþing, nýja Stjórnarskrá? Hefur einhverjum verið refsað fyrir þá glæpi sem þeir frömdu gegn þjóðinni? Hefur eitthvað breyst?

Hvernig samfélag viljum við? Hvað þarf til að fólk standi saman og komi sér út úr þessari vitleysu? Því við höfum valdið – ekki Valdstjórnin. Hún heldur það bara, og vill að við trúum því. Þess vegna kallar hún sig Valdstjórnina. En þau þiggja völd sín frá okkur. Því megum við aldrei gleyma. Viljum við búa í samfélagi þar sem kjörnir fulltrúar eru Valdstjórnin – og þá við væntanlega “þegnarnir”? Vilt þú búa í slíku samfélagi?

Orð eru sterk – og það er búið að breyta mörgu í okkar samfélagi, með orðalaginu einu saman. Þetta hefur gerst hægt og rólega gegnum árin, en skiptir máli þegar allt er tekið saman. Viljum við búa í samfélagi þar sem fulltrúar fólksins koma aftan að samfélaginu með svona brellum? Þær eiga sér enn stað – á okkar vakt. Tökum valdið til baka og byggjum upp betra samfélag. Það erum VIÐ sem eru VALDhafar þessa lands. Ef við stöndum saman, getum við þess vegna lagt af núverandi Alþingi og sett nýtt – með nýrri Stjórnarskrá ef því er fyrir að fara.

Við höfum valdið – okkar er valdið!

Greinin birtist fyrst á Gagnauga.is

Ljósmyndaljóðabókin Skuggi af skáldi var gefin út þann 17. júní sl. Bókin er sett saman af 24 myndum og ljóðatexa.

Hægt er að sækja bókina með því að smella á myndina hér að neðan.

Njótið!

„Góður mælikvarði á hvert stefnir í þessum málum eru ót[í]mabær dauðsföll hjá áfengis- og vímuefnafíklum sem hafa verið á Vogi. Auðvitað deyja fleiri úr áfengis- og vímuefnafíkn[] ótímabært en þeir sem í gagnagrunninn eru skrá[ð]ir. Þessi skráning tekur þó til svo margra að hún segir okkur ákveðið og marktækt hvert stefnir.” (Þórarinn Tyrfingsson, leiðari SÁÁ blaði 2010, 1.tbl)

Fjárlagagerð fyrir næsta ár stendur sem hæst yfir sumarið, svo hægt verði að leggja fjárlög fyrir Alþingi fyrir áramót. Þetta er heilmikil vinna og mikilvæg, svo stjórnmálamenn viti í hvað þeir ætla að eyða aurunum okkar á næsta ári – og hversu mörg strá þau geta sett á bak asnanna, áður en þeir sligast undan.

Líkt og lóan boðar vorkomuna – boða fréttir frá SÁÁ um hinar ýmsu hörmungar í vímuefnamálum, törn hjá þeim einstaklingum sem vinna að fjárlagagerð Alþingis. Lesa restina af þessari færslu
→

Sharp MZ-80k

Ég átti einu sinni tölvu. Það var fyrsta ástin mín í lífinu – en ég var líka tæplega 13 og hálfs. Gefið mér bremmsu…

Á þessum tímum internetleysis og þeirrar ástæðu að fáir áttu sínar eigin tölvur, þurfti ég að læra að forrita, svo þessi tölva gerði mér eitthvað gagn. Annars hefði hún bara staðið á borðinu og gert ekkert gagn.

Lesa restina af þessari færslu
→

Þetta Kaupþingsmál virðist vera mjög stórt og viðamikið. Samt æpir það á mann, að ekki sé talað við einn kúlulánþega, tengdur fráfarandi varaformanni Sjálfstæðisflokksins. Er það málið, að sumir eru stíkk frí vegna þess hverjum þeim eru kvæntir?

Það þarf að riðja dómstólana, eins og Jónas talar um – en það má gera það líkt og ég las um daginn, með því að búa til þriðja dómsstigið, færa dómara Hæstaréttar þangað – og auglýsa síðan um störf dómara í Hæstarétti Íslands. Mér lýst vel á þá hugmynd; það er nauðsynlegt að dómstólar landsins séu hafnir yfir gagnrýni um frændhygli og klíkuskap við ráðningar dómara. Allt ferlið þarf að skoða – og verður það vonandi fyrsta hlutverk nýrrar landsstjórnar hins nýja lýðveldis.

Lesa restina af þessari færslu
→

Það er djúpt á réttlætinu á Íslandi, annað er ekki hægt að segja. Lögreglan fylgist með dómstólunum – fólk er ákært fyrir að standa á rétti sínum.

Reyndar virðist eitthvað vera að rofa til, miðað við fréttir vikunnar um ákærur, handtökur og gæsluvarðhaldsúrskurði – sem fengu harða gagnrýni úr ótrúlegustu áttum. Það er með ólíkindum að fylgjast með þessu öllu saman – og Sigurður Einarsson toppar svo allt saman, með því að neita að mæta til Sérstaks saksóknara. Svo ég nefni ekki viðtal við ákveðin ráðherra í upphafi viku.

Lesa restina af þessari færslu
→

Með hverju árinu verður mér það ljósara að lögreglan er ekki fyrir okkur borgarana, heldur sem viljalaus verkfæri stjórnmálamanna, sem fara með réttindi okkar sem þeirra leikfang, líkt og þeir væri eigendur lýðræðisins. Þegar í raun þeir eru þjófar þess og níðingar. Enn og aftur sýnir lögreglan á sér sína réttu hlið, með ofbeldi og ósóma eins og þeim einum er lagið. Hingað til hefur mér ekki verið trúað, þegar ég hef reynt að fjalla um slík mál, og þau yfirleitt afskrifuð sem bull og þvættingur dópista; lygar til að reyna að fegra sína eigin sögu. Einnig hefur verið reynt að sverta mannorð mótmælenda, og jaðrar sú aðför stundum að landráði, þegar fjölmiðlungar leifa sér að apa upp vitleysuna í lögreglunni og trúa þeirra skýringum án nokkurrar gagnrýni; fjölmiðlungar sem þykjast eiga að vera okkar verndarar – hið fjórða vald lýðræðisins.

Lesa restina af þessari færslu
→

Smellið til að stækka

Rakst á þetta:

Ég held þeir geri þetta allt með ráðnum huga – stjórnmálamennirnir okkar. Rífast eins og hundar og kettir þegar myndavélar og hljóðnemar eru nærri – en kjassast svo hver utan í öðrum í setustofum þings eða borgarstjórnar; hlægja að heimsku okkar kjósenda, að trúa þeim orðum sem frá vörum þeirra hrýtur. Síðan láta þeir okkur sjálf um að rífast, vera ósátt og skipast í lið, svo þeir geti haldið áfram að arðræna okkur – og það á okkar kostnað.

Pólitíkin á Íslandi er leiðinleg – pólitíkin á Íslandi er ekki pólitík, heldur hagsmunagæsla.