Skorrdalssetur

 

When the people fear their government, there is tyranny; when the government fears the people, there is liberty.

Thomas Jefferson

Ég hef sagt það áður – og segi það enn: Stjórnmálamenn (með fáum undantekningum) eru atvinnulygarar á launum samfélagsins. Mér er orðið það ljóst, eftir síðustu kosningar, að núverandi stjórn ætlar að halda áfram þeirri lýðræðisnauðgun sem átt hefur sér stað síðustu áratugina, bara til að halda völdum, kjörum og embættum síns fólks. Það hefur ekkert breyst í stjórnarfari landsins – það á ekkert eftir að breytast, nema komi til blóðugrar byltingar almennings í þessu landi.

Þjóð mín stendur á bjargbrún; horfir ofan í hyldýpið og sér lítið annað en svartnættið framundan. Núverandi Ríkisstjórn virðist gersamlega ráðalaus og ekki hafa nokkuð vit á því sem þau eru að gera. Arðrán auðlindanna viðrist yfirvofandi, hvort sem okkur líkar betur eða verr; Ríkisstjórnin hefur aðeins eina stefnu: Að koma okkur inn í ESB, hvort sem við höfum myndað okkur upplýsta skoðun eða ekki; hvað sem það kostar.

Ég hef ekki myndað mér skoðun á því hvort við eigum að fara inn í ESB eða ekki; ég hef ekki fengið að heyra neitt nema kjaftæði og blaður, frá báðum hliðum. Ég mynda mér sjaldnast skoðanir eftir einhverjum áróðurspésum – en ég vona að hægt verði að fara í þessa umræðu án þeirrar móðursýki og upphrópanna, sem hingað til hafa tröllriðið allri umræðu í þessu landi, án þess að nokkur niðurstaða hafi fengist.

Stjórnvöld eiga að óttast lýðræðismátt þess samfélags sem þau þjóna. Slíkt hefur ekki verið fyrir að fara á þessu landi í áratugi. Má segja að stjórnvöld á Íslandi hafi aldrei óttast lýðræðismátt samfélagsins, heldur frekar verið til að stjórna okkur og skipa okkur í sveitir, til þess eins að samstaða okkar næði aldrei þeim mætti sem þau þyrftu að óttast. Ef við náum ekki að standa saman núna, eftir það gríðarlega hrun sem átt sér hefur stað, hvenær er þá tíminn?

Það er kominn tími til að við, íslendingar – barnfæddir eða aðfluttir – standi saman og sýni núverandi stjórnvöldum að þau komist ekki upp með að svíkja öll þau loforð sem þau gefa okkur fyrir kosningar; þetta er okkar lýðræði – okkar land; okkar framtíð. Ef við krefjumst Stjórnlagaþings, til að breyta Stjórnarskrá okkar eða búa til nýja, þá kemur það Alþingi ekki neitt við; þetta er okkar Stjórnarskrá, fyrir okkar þegna – alþingismenn – að vinna eftir. Við erum ekki þeirra þegnar; við búum ekki við konungs- eða lénsveldi í þessu landi, eins og þessir “kjörnu” fulltrúar hafa greinilega haldið eflaust frá stofnun lýðveldisins. Lýðveldið er okkar – lýðræðið er okkar – og enginn kjörinn fulltrúi á Alþingi okkar, hvort sem hann er í stjórn eða stjórnarandstöðu, á að komast upp með að neita okkur um þá kröfu sem við förum fram á. 

Annað hvort þarf að blása til raunverulegrar byltingar í okkar samfélag, sem umbreytir öllu kerfinu frá A til Ö, eða núverandi kjörnir fulltrúar fara að hlusta á kröfur okkar og þarfir. Ef það þarf að blása til byltingar, til þess að koma atvinnulygurum samfélagsins frá völdum, þá verður bara svo að vera. Slíkt hefur þurft að gera nokkrum sinnum í þróuðum lýðræðislöndum – og öðrum vanþróaðri – til þess eins að sýna “valdinu” hvaða það sækir sín völd. Ef okkar ráðherrar og stjórnmálamenn koma því ekki inn fyrir sína þunnu skel, verðum við sem þjóð, hreinlega að sýna þeim það og gefa ekkert eftir. En erum við nógu samstíga til þess, eða hentar þeim sundurþykkni okkar til þess að viðhalda núverandi mafíulýðræði?

Auðvitað kemst þetta ekki í gegn fyrir kosningar. Ekki frekar en að leggja niður Varnarmálastofnun, eins og einn ráðherra lofaði mér “ef ég fæ einhverju ráðið”. Hann hefur nú haft tækifæri til þess, heldur betur. Einnig nefndi sá hinn sami stjórnlagaþing, sameign auðlinda í Stjórnarskrá – og allt þetta innan tveggja mánaða. Atvinnulygarar á launum samfélagsins; hversu oft þarf ég að tyggja það ofan í heiladauða landsmenn svo þeir fari að skilja það? Hvað hefur þetta fólk staðið vörð um? Heimilin eða bankana?

Nú þykir þeim gott, sem sitja í Ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur, að skýla sér á bak við Sjálfstæðisflokkinn, en ég get lofað ykkur því, að þetta eiginhagsmunalið vill engar breytingar á neinu, heldur halda áfram að nauðga lýðræðinu. Það þarf að koma öllu þessu liði í burtu, það á ekki heima á Alþingi. En því miður, þá standa þau saman í vegi fyrir öllum lýðræðislegum breytingum – og standa vörð um spillingarkerfið öll sem eitt! Hér mun ekkert breytast – hér mun ekkert lýðræði verða komið á eftir kosningar. Þau ætla að svæfa þetta allt saman og halda áfram þeirri spillingu, sem þau öll hafa staðið fyrir síðustu áratugina. Við skiptum þetta fólk engu máli – finnst ykkur það virkilega?

VAKNIÐ! Og kjósið eitthvað sem vill raunverulegt lýðræði, en ekki bara lýðskrum, lygar, blekkingar og svik, eins og núverandi þingmenn hafa boðið okkur upp á gegnum árin.

Ég horfði á hana fyrst í Ríkisstjónvarpinu fyrir nærri 30 árum síðan. Kvikmynd – stórvirki – sem hefur setið í mér frá því ég sá það hana fyrst; meistaraverk sem kenndi mér margt af því sem ég enn ber með sjálfum mér. Little Big Man (1970) er ein af þeim betri kvikmyndum sem ég hef sé á minni stuttu ævi.

Dustin Hofman (f. 1937) sýnir snilldar leik í þessari mynd, frá ungum manni til 121s árs öldungs, sem enn rífur kjaft og keðjureykir. Frá því ég sá þessa mynd, 10-12 ára gamall, hefur Dustin Hofman verið einn af mínum uppáhalds leikurum, þótt svo ég hafi ekki vitað þá, hvaða snilligáfu þyrfti til að leika þetta hlutverk. Smá brot af þeirri visku, sem þarf til að sjá slíka hluti, tel ég mig hafa að einhverju leiti í dag. 

“There is an endless supply of white men, but there’re has always been a limited number of human beings.”^[i]

Ég geri mér fulla grein fyrir því að þetta meistaraverk er skáldskapur. Mig langar að taka það sértaklega fram. Hinsvegar hef ég lesið nóg, til þess að vita að sá sársauki sem ég fann sem ungur maður að horfa á þessa mynd, er byggður á raunverulegri grimmd; ástandi sem öll mannkynssagan gengur út á, hvort sem okkur líkar betur eða verr. Frá því ég sá þessa mynd fyrst – og hingað til – hef ég ætíð verið í hópi indjána, frekar en í hópi kúrekanna, sem ég dýrkaði samt mjög – á minn hátt.

Sú grimmd og það hatur, sem sjá má í þessari mynd, kenndi mér að virða, elska og njóta þess fjölbreytilega sem heimurinn býður upp á, hversu léttvægt það virðist vera – hversu smásmugulegt flestum finndist um það. Ég skildi það kannski ekki þá, eins vel og ég skil það í dag; indjánarnir höfðu sama rétt til lífs og við öll hin – þeir bjuggu yfir vitneskju sem tapaðist, um leið og lífi var murkað úr þeim. Enginn er öðrum æðri; við erum öll skild.

Reglulega hef ég horft á þessa mynd og minni mig á. Reyndar eru komin nokkuð mörg ár síðan ég sá hana síðast en í kvöld naut ég þeirrar nostralgíu, að horfa á hana eina ferðina enn – og mér fannst ég verða krakki á ný;  sitjandi í rauða stólnum vinstra megin, á annarri hæði í Fossvoginum, með múttu mér við hlið að horfa á einu sjónvarpsstöð landsins sýna mér eina bestu bíómynd sem ég hef hingað til séð.

Afhverju er svo mikið hatur í gegnum allra okkar sögu? Afhverju erum við svona grimm – svona frumstæð? Þetta á alveg jafnt við í dag, sem það átti við í síðari heimsstyrjöld. fyrir aldarmótin 1900 – eða í frönsku byltinngunni? Rannsóknarrétturinn, nornaveiðarnar, krossfarirnar, keisara- og konungsveldin – þarf ég að segja meira? Hvað gerir okkur að slíkum villidýrum sem ég les úr allri okkar sögu? Hversu blóðugar eru íslendingasögurnar? Þau eru engin ævintýri í mínum huga, svo mikið er víst.

Ekki misskilja mig; það er til fullt af yndislegu fólki út um allan heim, sem svo sannarlega á ekki heima í þessari upptalningu hér að ofan. En hafa hinir hógværu erft landið? Eru það ekki hinir gráðugu sem hafa stjórnað, ráðið og komið öllu í klandur? Hinir fátæku munu ekki guðs ríki sjá – þeir hafa verið sviknir, rændir og drepnir í gegnum alla mannkynssöguna; aðeins tölur á blaði – stærð sem skiptir minna máli en rafmagnsreikningur sumarhúss milljónamærings. Þægilegur hópur til að benda á, svo ofsóknirnar beindust annað.

Þessi frábæra bíómynd á jafn vel við í dag og hún átti á fæðingarári mínu – og þegar ég sá hana fyrst. Hún segir sögu ofsóttra indjána á mjög sanngjarnan hátt, miðað við það sem ég hef lært á þeim árum frá því ég sá þessa mynd fyrst; ofsóknir sterkari aðila á hinn veikari, í þeim tilgangi einum að eyða honum gersamlega. Í þá daga var ekkert internet – módemin voru tengd við símann gegnum míkrafón og hátalara og stóðu mér svo sannarlega ekki til boða. (Í mínum huga – hinar myrku miðaldir. En það er annað mál…)

Grimmdin stjórnar enn, hvort sem það er í hinu félagslega kerfi íslendinga, eða hernaði stórþjóða í eiginhagsmunahyggju. Græðgi hefur stjórnað meiru en góðmennska – enn höfum við ekki lært að næsta manneskja skiptir meira máli en nokkuð annað; hinir ofsóttu skipta okkur meira máli en hinir dýrkuðu. Við sjálf skiptum meira máli en lífið sjálft; sjálfselskan og -hagsmunir hafa tekið yfir samkennd og samstöðu.

Ég er ekkert undanskilinn – ég er engu betri en öll þið hin; við erum öll samsek í því að standa í vegi fyrir þroska og framtíð siðmenningar, hvort sem okkur líkar betur eða verr. Ég er ekki að dæma ykkur – ég er að viðurkenna samsekt með ykkur öllum. Hvort sem er í smáum eða stórum stíl; við erum öll sek.

Við öll (næstum sjö milljarðar af okkur) þurfum að breyta um hugsunarhátt – við þurfum að læra upp á nýtt; við þurfum nýtt upphaf. Öðruvísi munum við halda áfram að endurtaka söguna – halda áfram að skemma fyrir framtíð okkar, barna okkar og þeirra barna. Er það sú stefna sem við raunverulega viljum? Ekki ég…

Tilvísanir:

1. Old Lodge Skins – 02:10 [↩]

Að rjúfa þing – þingrof. Orðið eitt hefur merkinguna í hverjum staf. Að rjúfa þing en ætla að halda áfram að setja lög – það er valdarán.

Alveg sama hvaða góðu verk núverandi Ríkisstjórn^[i] ætlar sér að framkvæma. Þegar þing er rofið, er þing rofið. Það er ekki neitt sem heimilar þingheimi að setja lög eftir að þing hefur verið rofið – slík lög eru ekki bindandi og hafa ekkert gildi.

Þingrof – þing er rofið og ekki starfhæft – segir allt sem segja þarf. Ef einhver, hvaða embætti eða einstaklingur sem á við, ætlar sér að gera eitthvað milli þingrofs og kosninga, hlýtur hver sá hugsandi einstaklingur, hvar í flokki sem hann er, að líta á að Alþingi sé ekki lengur æðsta stofnun lýðveldisins – Stjórnarskráin sé ekki lengur æðsta plagg lýðveldisins, heldur hefur það embætti eða sá einstaklingur tekið sér vald æðra Alþingi, og setur lög sem ekki eru bindandi fyrir land eða þjóð. Það sér þetta hver sem það vill.

Þeir sem rækta nokkrar plöntur^[ii] fá að finna fyrir stöfum laganna – þeir sem rækta heilan akur^[iii], komast upp með það. Kannski gilda bara engin lög í þessu landi lengur, nema fyrir þá sem það hentar.

Ef Jóhanna Sigurðardóttir, hversu ágæt sem flestir telja hana vera, ætlar sér að halda þingstörfum áfram eftir þingrof, er hún landráðamaður! Og fyrir slík brot ber að sitja í fangelsi í 16 ár!

Að ætla að halda áfram löggjafarþingi eftir þingrof er landráð af hæstu stærðargráðu. Hvað sem fólki finnst um þessa konu.

—-

Viðbót 17:30: Til að það sé alveg á hreinu – ég styð ekki einn flokk sem nú situr á þingi, heldur er í ævarandi stjórnarandstöðu, hvaða skíthælar sitja að völdum.

Tilvísanir:

1. Hægt að halda áfram þingstörfum eftir þingrof – mbl.is [↩]
2. Sex handteknir vegna fíkniefnamáls – mbl.is [↩]
3. Hamprækt á Íslandi með allra besta móti – Vísir.is [↩]

Það er alveg með ólíkindum, að þegar öll önnur lönd í heiminum, sem eiga við efnahagsörðugleika að stríða, lækka sína “stýrivexti”, skuli Ísland vera eina landið sem hækkar þá – og það all verulega. Davíð, þessi sem neitaði að fara uns lög voru sett á setu hans í seðlabankastóli, lækkaði stýrivexti úr nærri 17% niður í 12% (mjög líklega til að þykjast vera að gera eitthvað merkilegt), en var skipað að hækka þá aftur upp í 18% (!), sem er með því hæsta sem þekkist í þessari veröld í dag.

Meira að segja frændur^[i] okkar á norðurlöndum eru í óða önn að lækka sína stýrivexti, vegna minnkandi landsframleiðslu, en Ísland – sem oftast þykist vera sér á parti í öllu – hækkar sína stýrivexti.

Ég er ekki hagfræðingur – kann varla stærðfræði (!) – en, “samsæriskenningasmiðurinn” ég, þykir vera mikil skítalykt af þessu dæmi. Ég get ekki að því gert.

Davíð ætlar ekki í framboð á suðurlandi^[ii], sem ég tel vera mjög eðlilegt; maðurinn býr í Reykjavík og hefur meira að segja verið borgarstjóri fyrir það byggðarlag í nokkur ár. Hvaða fífl leifa sér að bjóða svona lagað? Eru þetta bara heilalausir sauðir sem búa þarna fyrir austan? Og að bjóða þessum landnýðingi í framboð – með undirskrifalistum! Ég efast stórlega um gáfur slíkra einstaklinga, sem svona lagað gera. Eins og maðurinn sagði: Það er ekki allt í lagi heima hjá þessum aðilum.

Slíkt má auðvitað sjá, á yfirlýsingum þeirra núverandi þingmanna, sem hafa ásakað ónefnda aðila um að byrla sér eitur, án þess að kæra slíkt til lögreglu eða leita nánari sannana^[iii] hjá þar til gerðum sérfræðingum, heldur trúa frekar rassatroðandi smákellingum, sem troða þá fulla af vökva, til þess eins að hreinsa út óþvera og viðbjóð, sem fáir landsmanna vilja sjá eða vita um. Smjörklípur koma frá þessum mönnum, bæði úr æðri og óæðri endum; hæfileiki þeirra til blekkinga og lyga kemur fram bæði í ofan- og neðanbúks prumpi.

Síðast, en ekki síst, eru alþingismenn enn og aftur að brjóta Stjórnarskrá – enda það plagg aðeins skeynipappír og skiptir þá engu máli. Þeir brutu þann pappír tvisvar á öryrkjum, án þess að nokkur þeirra sætti ábyrgð – tveir þeirra fóru með þjóð sína í stríð, þótt svo slíkir samningar væru bannaðir í því sama plaggi. Stjórnarskráin skiptir þetta fólk engu máli; lögin eru fyrir aðra að fara eftir og til að nýðast á – stjórnmálamenn geta gert það sem þeim hentar. Voru það ekki orð manna eins og Nixon?

Nú hefur fjárhagslegt sjálfstæði þjóðarinnar verið framselt til Alþjóða gjaldeyrissjóðsins, í gegnum einhvern norsara – og allir virðast ánægðir. Aldrei á lýðveldistímanum hefur verið framið eins mikið landráð og nú – og þessu fólki er okkur ætlað að treysta! Guð – svo sannarlega – blessi Ísland. Oft var þörf – nú er nauðsyn!

Tilvísanir:

1. Öll Norðurlöndin, nema Noregur, komin í kreppu – Vísir.is [↩]
2. Davíð ekki fram á Suðurlandi – Vísir.is [↩]
3. Varað við fæðubótaefni – Vísir.is [↩]

Lengi vel hefur verið til orðið multi-tasking^[i], sem kom upp löngu áður en Windows 98^[ii] þóttist hafa þá möguleika fram að færa, og verið notað yfir tölvur og stýrikerfi, sem geta gert marga hluti í einu. Hef ég ekki enn heyrt af þessu orði íslenska þýðingu, en legg til orðið fjölverk (beygist: fjölverk, -verk, -verki, -verks/ fjölverkum, -verka…), þá á móti orðinu einverk (mono/single-tasking), sem beygist eins. Núverandi Ríkisstjórn virðist ekki vera tæk á slíku fjölverki, samkvæmt síðustu fréttum; þetta er einverks-ríkisstjórn, eins og ég horfi á málin í dag.

Þau eru mörg verkefnin sem þarf að takast á við fyrir kosningar. Eitt þeirra mikilvægasta eru kosningalögin, síðan lög um Stjórnlagaþing, en enn stoppar Davíð Oddsson alla vitræna umræðu á Alþingi, þótt svo margt væri hægt að ræða á meðan.

Dagskrá þingfundar í dag er svohljóðandi:

1.	Óundirbúinn fyrirspurnatími.
2.	Kosning aðalmanns í landskjörstjórn í stað Gísla Baldurs Garðarssonar til fyrsta þings eftir næstu almennar alþingiskosningar, skv. 12. gr. laga nr. 24 16. maí 2000, um kosningar til Alþingis.
3.	Uppbygging og rekstur fráveitna (heildarlög) 187. mál, lagafrumvarp umhverfisráðherra. Frh. 2. umræðu. (Atkvæðagreiðsla).
4.	Seðlabanki Íslands (skipulag yfirstjórnar og peningastefnunefnd) 280. mál, lagafrumvarp forsætisráðherra. 3. umræða.
5.	Skattaívilnanir vegna rannsókna- og þróunarverkefna 69. mál, þingsályktunartillaga HöskÞ. Fyrri umræða.
6.	Ábyrgðarmenn (heildarlög) 125. mál, lagafrumvarp LB. 1. umræða.
7.	Rannsóknir í þágu atvinnuveganna og stjórn fiskveiða (flutningur verkefna til umhverfisráðuneytis) 61. mál, lagafrumvarp KHG. 1. umræða.
8.	Innlend fóðurframleiðsla 195. mál, þingsályktunartillaga ÞBack. Fyrri umræða.
9.	Þingsköp Alþingis (skipulag fastanefnda) 315. mál, lagafrumvarp StB. 1. umræða.

Því miður verð ég að segja kemur mér þessi dagskrá verulega á óvart, þar sem margt af þeim málum sem þarna eru – eins góð og gild þau hljóta að vera, fyrst þau eru á dagskrá okkar “háa” Alþingis – skipta fólk í dag minnsta máli. Nema kannski lög um ábyrgðarmenn, sem ég held að komi langt á eftir þeim mikilvægu málum kosninga og Stjórnlagaþings, sem nefnt var hér að ofan.

Fyrir hverja er þetta þing, ég verð að spyrja? Er það fyrir þingmenn sjálfa – eða er það fyrir fólkið í landinu?

Með fyrstu málum á dagskrá eftir hið mikla hrun – á fyrsta fundi okkar “háa” Alþingis – var sala áfengis í verslunum. Það eitt hefði átt að segja okkur nóg, fyrir hverja Alþingi er; sjálfsupphafningu og bitlingaútgáfu þingmanna – ekki fyrir fólkið í landinu eða kröfu lýðræðisins.

Þótt svo Forsætisráðherra okkar sé í nöp við sjálfstæðismenn, þá afsakar það á engan hátt þeirri staðreynd að enn er Alþingi ekki farið að ræða um Stjórnlagaþing eða breytingar á kosningalögum, sem þó mér fróðari menn segja að ætti ekki að vera mikið mál að breyta. Og þótt svo lög um Stjórnlagaþing hafi verið afgreitt úr einhverjum “ráðgjafahópi”, þá er slíkt ekki komið á dagskrá Alþingis, þrátt fyrir mikla kröfu um slíkt úr samfélaginu.

Við erum að horfa upp á leikrit, með söguþræði sem hentar bara ákveðnum persónum – en aðalleikararnir virðast bara fá að horfa á, án þess að hafa mikið um hlutina að segja. Statistarnir – sem eru ekki einu sinni aukaleikarar – tóku leikritið yfir fyrir langa löngu, vilja enn spila sitt hlutverk og vænta meira að segja verðlauna fyrir sitt hlutverk 25. apríl nk. eða í síðasta lagi 2. maí. Þeir ætla sér hlutverk bestu leikara í aðal- og aukahlutverkum; verðlaun fyrir bestu brellurnar, besta spunann og bestu leikstjórnina, en við, aðalleikararnir í þessu leikriti, eigum bara að sitja þæg og góð – helst án þess að kvarta – á meðan. Helst að veita þeim okkar atkvæði í þessu leikriti fáránleikans – og láta okkur nægja þau úrslit til næstu ára.

Er ekki komið nóg af spuna, blekkingum og brellum? Er ekki komið nóg af því að statistarnir ætli sér meira og betra hlutverk en þeir sem vissulega eru í aðalhlutverki? Því eigum við að verðlauna lýðræðisræningjana, sem hafa leikið aðalhlutverkin í mesta harmleik sögu þessa lands, með því að koma þeim aftur upp á sviðið?

Það eru aðeins – í mínum huga – þrjú atriði sem skipta máli í okkar samfélagi í dag: 1) Að breyta kosningalögum, svo einstaklingar geti gefið kost á sér, hvort sem er innan eða utan flokka – og flokkar geti gefið kost á sér, án fastrar uppröðunnar; 2) Að koma á Stjórnlagaþingi, svo hægt sé að breyta eða skapa nýja Stjórnarskrá, fyrir þessa statista að fara eftir; 3) Að setja á laggirnar rannsóknarnefnd, sem fer ofan í saumana á spillingu stjórnmála-, embættis- og fjármálamanna, svo hægt sé að skapa hér sátt og frið til að byggja upp nýja – og vonandi betri – framtíð fyrir okkur öll – og okkar afkomendur.

En ekkert af þessu er raunverulega í gangi; statistarnir eru allir í þeim hlutverkum að leika rullur, sem þeir alls ekki valda. Því eigum við að halda þeim á launaskrá lengur?

Tilvísanir:

1. Multi-tasking hefur verið notað til að skýra út fjöldaskipanakerfi stýrikerfa, sem getur gert fleiri en einn útreikning í einu á sama tíma. Mono-tasking er ekki til, svo ég viti til, heldur orðskrípi sem ég gríp til hérna til ákveðnar undirstrikunnar [↩]
2. Windows 98 var aldrei fjölverks-stýrikerfi, en þeir seldu það samt sem slíkt. Windows 98 var sýndar-stýrkerfi, byggt á skel ofan á gamla DOS 6.22, sem Microsoft eignaðist með prettum af Tim Paterson og seldi til IBM, sem aftur gerði Microsoft að því veldi sem það er í dag. [↩]

Ég er eflaust kommi – í besta falli sósíalisti. Var eitt sinn geðveikur frjálshyggjusauður, og trúði öllu því sem Flokkurinn sagði mér að trúa. Síðan þroskaðist ég – og tók upp sjálfstæða hugsun; slík iðja fyrirfinnst síst hjá ungmennum Flokksins.

Þegar ráðamenn þjóðarinnar ákváðu að leita til Alþjóða gjaldeyrissjóðsins, varð mér billt við. Ég trúði því ekki, að “sjálfstæðismenn” ætluðu að afsala “sjálfstæði” þjóðarinnar á svo aumingjalegan máta. En það gerðu þeir – og því miður, mun þjóð mín og land mitt, sem mér er svo mjög annt um, þurfa að súpa seyðið af þeim aumingja- og gunguskap sem forystumenn Flokksins hafa sýnt gegnum tíðina.

Langar mig að benda á færslu hjá Smugunni^[i] um þetta efni:

Ef lántökulandið er ríkt af auðlindum sem AGS eða önnur stórfyrirtæki ágirnast, og takist landinu að standa skil á greiðslum til sjóðsins, þá beitir sjóðurinn vöxtum sem vopni. Þeir hafa sjálfir rétt á að endurskoða vexti lánanna reglulega, og þar sem til þarf hafa þeir ekki hikað við að hækka vextina nógu mikið til að landið komist í vanskil. Þá er það leikur einn fyrir AGS að gera kröfu til auðlinda landsins, og selja þær í hendur erlendra fjárfesta sem blóðmjólka svo lántökulandið svo lengi sem þeir geta.

Og einnig hjá Nei.^[ii] :

Þessi saga endurtekur sig í sífellu, og þegar liggja lönd eins og Argentína, Tanzanía, Ecuador, Jamaica, Íraq, Íran, Bolivia, Brasilía, Indland og Zimbabwe í valnum, ásamt fjölda annarra. Þessi lönd hafa öll misst fullræði sitt, tapað auðlindum í hendur erlendra fjárfesta sem hafa nauðgað landinu til að vinna þessar auðlindir. Lífsgæðin hafa minnkað, meðalaldur lækkað, ólæsi aukist og stærri og stærri hluti íbúa landana þurft að skrimta á upphæðum langt undir fátæktarmörkum.

Sama grein – sami sannleikur. Ég óttast framtíð þess lands sem ég elska; ég er reiður þeim gráðugu og sjálfselsku hálfvitum, sem neyddu okkur í þá stöðu sem við upplifum í dag. Þá ætti alla að setja undir lás og slá – en þeir stálu bara of miklu.

Ég óttast um framtíð lands míns og þjóðar – ég óttast að baráttan verði erfiðari en hún hefði þurft að verða. Ég óttast að land mitt verði mergsogið af enn gráðugri samfélagsþjófum en við sjálf höfum alið upp. Slíkt væri mér mikil sorg – ég, sem áður, vonast til að hafa rangt fyrir mér. Ég óttast samt annað.

Tilvísanir:

1. Smugan.is – Úlfur í sauðagæru [↩]
2. Nei. – Úlfur í gjaldeyrissjóðsgæru [↩]

Ég vil að hér verði sett á fót sannleiksnefnd sem hefur það hlutverk að skoða þessi hlerunarmál bæði í fortíð og nútíð. Þetta hafa aðrar þjóðir gert og þær hafa reynt að læra af þessu.

Að mínu mati er þessi maður lítið annað en lýðskrumari, sem hefur talað fyrir netlögreglu og auknu eftirliti Ríkisins. Hann hefur ekki viljað hlusta á saðreyndir um magnaðri njósnir lögregluyfirvalda en hann getur nokkru sinni gert sér í hugarlund að hafi verið stunduð hér á landi síðustu áratugina – án heimilda dómstóla, með samþykki dómsmálaráðherra fyrrverandi, og hans forverum – að ég, eftir mín samkipti, eða samskiptaleysi, get ekki annað en flokkað þessi svör hans sem lýðskrum og kjaftæði.

Ný Ríkisstjórn hefur tekið við af Ríksstjórn Skaðræðisflokksins og Samtryggingarinnar. Þótt svo Samfylkingin sé í þessari nýju Ríkisstjórn, þá hef ég þá veiku von að eitthvað muni breytast – ég verð að hafa þá trú.

Ég held að ný framboð eigi enga von í næstu kosningum – því miður. Þau hafa engan tíma til að skipuleggja sig, ekki gegn vel smurðum áróðursvélum gömlu flokkanna. Kannski að vél VG undanskilinni. Því tel ég að núverandi ný-Ríkisstjórn ætti að setja sér sameiginlegt markmið fyrir þessar kosningar – og koma á óvart.

Þegar gengið verður til kosninga í apríl nk. ættu Samfylkingin og Vinstri grænir að bjóða fram saman, með hnitmiðuð markmið, fullmyndaða Ríkisstjórn – skipaða sérfræðingum og þeim er þekkja til málaflokkanna af einhverju ráði.

Einnig ætti að vera á þeirra stefnuskrá nýjar kosningar að ári liðnu, þar sem kosið verður um nýja Stjórnarskrá, sem Stjórnlagaþing hefur haft nægan tíma til að ræða um og móta.

Þessir flokkar ættu að gera samning við þjóðina fyrir næstu kosningar, þar sem þeir gengust undir þær breytingar sem þjóðin krefst, ganga í þau mál og kjósa að ári. Breyta kosningalögum, gera lýðræðið virkara – og þannig gætu önnur framboð komist að, haft tíma til mótunar og kynningar.

Þetta, tel ég, vera einu von þessara flokka til að róa ólguna í samfélaginu. Ég geri ráð fyrir því, að Seðlabankastjórum og -stjórn verði vikið frá í vikunni – nýtt eftirlit og greiningarbatterí fyrir fjármálaheiminn sett á laggirnar, ásamt því að farið verði í aðgerðir til að vernda heimili og einstaklinga þessa lands.

Við skulum sjá hvernig þau standa sig; þetta eru rúmir 80 dagar. Sjáum hverning gengur að fóta sig í nýju umhverfi fyrir þetta fólk.

Myndband gefið út 19. janúar 2008