Skorrdalssetur

Mikilvægasta þingmáli vetrarins – að sumra mati – var troðið í gegn um þingið á síðasta degi þess, með sömu aðferðum og Björn Bjarnason notaði um að troða sinni aðför að réttarríkinu. Lítil sem engin umræða, heldur frekleg framganga lýðræðisræningja, sem halda að þeir viti allt betur í hroka sínum og geti sett öðrum lög og reglur, sem þeir sjálfir eru svo fljótir að brjóta, sveigja og gleyma þegar það hentar þeim.

Það eru til margskonar atvinnumellur – en þær sem setja okkur hinum lög, hafa engan siðferðislegan rétt til að segja okkur hvernig við eigum að sitja og standa; þær hafa sýnt það svo um munar, að þeim er ekki einu sinni treystandi fyrir að segja sannleikann, heldur er lygin þeirra helsta vopn til að halda völdum. Og síðan megum við ekki fá að setja þeim reglur – samt þykjast þær vinna fyrir okkur! Það bauð bara einhver annar hærra verð – og þær seldu sannfæringu sína. Eru þessar mellur eitthvað betri en aðrar?

Í kvöld klukkan 8 munu verða stofnuð samtök til að vinna að því mikilvæga verkefni að endurskoða fíkniefnastefnu og -löggjöf Stjórnvalda. Það er vel við hæfi að stofna þessi samtök á þessum degi sem þekktur er af flestum kannabisneytendum sem sameiginlegur^[i] baráttudagur^[ii] okkar allra.

Þann 16. mars sl. var stofnaður hópurinn Lögleiðum kannabis og skattleggjum neysluna á Fésbók og hefur náðst að vekja þónokkra athygli á málefninu. Hópurinn hefur vaxið gríðalega og er nú kominn í 6.580 manns – eða rúmlega 2% af landsmönnum öllum. Þætti það ágætis þrýstihópur í hvaða lýðræðisríki sem er – nema kannski á Íslandi. Nú á að taka næsta skref og stofna formleg samtök, sem munu halda málinu á lofti og vinna að því, sem flestum sem hafa kynnt sér þessi mál dýpra, að ná fram breytingum í þessum málaflokki, sem löngu er kominn tími til að gera. Það er því við hæfi að stofna þessi samtök í dag, á baráttudegi kannabisneytenda um allan heim.

Til hamingju með daginn – allir þeir sem skilja mikilvægi þessarar umræðu og það að ræða þarf þessi mál af fordómaleysi og byggt á staðreyndum, en ekki fordómum og áróðri. Þetta er okkar dagur! Njótum hans!

Tilvísanir:

1. 420 Money Bomb – Norml [↩]
2. 420 – WikiPedia [↩]

Tveir blaðamenn Morgunblaðsins, ritstjóri Eyjunnar og Egill Helgason hafa fengið á sig kæru, fyrir að birta gögn af fundi í Glitni. Kærandi er Fjármálaeftirlitið, sem ég hélt að ætti að vera að hafa eftirlit með fjármálastofnunum en ekki fjölmiðlum. En, svona er Ísland öfugsnúið í dag.

Þar sem ég tel þessi gögn eiga fullkomið erindi við þjóðina alla hef ég ákveðið að birta myndir af skjalinu sem ég fann á vef Egils Helgasonar honum og öðrum blaðamönnum til stuðnings. Hvet ég aðra um að gera slíkt hið sama; látum ekki þagga niður í fólki sem þorir – hvaða skoðun við svo höfum á því fólki, persónulega eða pólitískt.

 

Hér má nálgast upprunalegu PDF skrána og sækja myndirnar:
PDF skráin: fundagerd300908.pdf
Myndirnar: fundagerd300908-jpg.zip

Ég er gáttaður og undrandi – en umfram allt þakklátur. Virkilega þakklátur og bjartsýnn. Viðbrögð þau sem Fésbókarhópurinn hefur fengið, hvort sem er á netinu eða í samfélaginu, fyllir mig von og þakklæti. Kannski er fólk farið að hugsa sjálfstætt, getur það virkilega verið? Ég vona það. Samfélag okkar þarf svo sannarlega á því að halda.

Á hverjum degi veltir kannabissala á Íslandi í kring um 20 milljónir króna. Stundum minna – stundum meira. Þetta er varlega áætlað. Það eru 365 dagar í árinu, svona oftast, svo þetta gerir um 7,3 milljarðar á ári eða þar um bil. Heilbrigðiskerfinu er gert að spara á þessu ári 2,7 milljarða. Þarf að rökræða eitthvað meira um þetta? Mér persónulega finnst þetta vera “no brainer” – gefið mál.

Árið 2004 kostaði fíkniefnastríðið íslenska Ríkið 2,5 milljarða, eða þar um bil og er þar talinn kostnaður vegna löggæslu og fangelsismála, en ekki kostnaður vegna forvarna eða meðferðarúrræða. Ég hugsa að þessi kostnaður sé mun meiri í dag – og eflaust meiri en heilbrigðiskerfinu er gert að spara í ár, ef aðeins eru teknar vísitölu- og launahækkanir á þessu tímabili. Svo í raun má segja, að fíkniefnastríðið (sem að mínu mati og fleiri, er tapað fyrir löngu síðan) sé dragbítur fyrir samfélagið; kostnaðarliður sem við höfum ekki lengur efni á, sérstaklega ekki þegar við þurfum að spara í mun mikilvægari málaflokkum, eins og heilbrigðiskerfið er að mínu mati. Miklum fjármunum er hent út um gluggann, en fíkniefnaneysla eykst með hverju árinu, eins og heyra má af bæði fulltrúum lögreglunnar og meðferðaraðila. Svo í raun er eini árangur þessa fíkniefnastríðs aukin neysla ólöglegra vímuefna.

Það er ekkert vímuefni eða fíkniefni skaðlaust, því hef ég aldrei haldið fram og mun ekki fara að taka upp á því hér. Hinsvegar má færa rök fyrir mismunandi skaðsemi hina ýmsu vímuefna – og skaðsemi þeirra mismunandi fíkniefna, sem sum hver eru seld börnum út í næstu verslun eða sjoppu, eða seld af Ríkinu beint eða með atbeina þess.

Forvarnir tel ég vera einn mikilvægasta þáttinn í að stemma stigu við misnotkun vímuefna, samt er sá málaflokkur að fá aðeins örlítið brot af þeim fjármunum sem fer í löggæslu- og fangelsismál tengdum málaflokknum, og vel innan við tíund af þeim fjármunum sem fer til meðferðarúrræða. Má halda því fram að tekið sé á málunum á vitlausum enda, en slík hefur verið stefna stjórnvalda nú í 35 ár. Sú tilraun hefur gersamlega mistekist – það er augljóst hverjum þeim er kynnir sér málið.

Vissulega bjargar kannabissala ekki heiminum, það er mér ljóst. En með breytingum á fíkniefnalöggjöfinni, mætti ná verulegum sparnaði í ríkisútgjöldum og færa fjármuni frá einum málaflokki til annars – eins og t.d. frá fíkniefnalögreglunni til efnahagsbrotadeildar, sem hefur verið í gríðalegu fjársvelti undanfarin ár og meira að segja var ætlað að spara enn meira, þegar samfélagið þarf mest á þeirri deild að halda.

Einnig, að mínu mati, ætti að eyrnamerkja stóran hluta skatttekna af sölunni til forvarnarstarfs og meðferðarúrræða, en ekki heimila stjórnmálamönnum að vasast í því fé fyrir sérhagsmunaverkefni eins og að bora göng milli fjarða sem eru lítið annað en dýr atkvæðakaup á kostnað samfélagsins alls.

Fyrir mér liggur þetta dagljóst fyrir. Ég var mjög hlynntur núverandi stefnu stjórnvalda – og kannabisbanninu eins og það er – þangað til ég fór að kynna mér málið dýpra og augu mín opnuðust fyrir um 10 árum síðan. Ég var mjög hlynntur þessu banni, meira að segja þó ég hafi verið að reykja sjálfur í nokkur ár. Sá samfélagslegi kostnaður sem hlýst af þessu banni er mun meiri, þegar tillit er tekið til borgaralegra- og mannréttinda okkar allra, kostnaður sem aldrei verður hægt að verðleggja. Þeir fjármunir sem fara framhjá Ríkiskassanum eru slíkir, að það er fáránlegt að samfélagið skuli ekki vera að fá sinn skerf af þeirri veltu.

Það á að breyta þessari löggjöf hið fyrsta, skattleggja framleiðslu- og sölukerfið – og jafnvel fara út í útfluttning til landa sem heimila þessa neyslu, hvort sem er til afþreyingar eða fyrir sjúklinga. Hér höfum við alla burði til að framleiða góða vöru. Hugvitið og aðstaðan er til staðar; ónýtt auðlind sem gæti skapað okkur meira fé en allar álverksmiðjur landsins til samans. Við þurfum ekki einu sinni að kolefnisjafna þessa framleiðslu – hún gerir það sjálf. Þetta er gefið mál.

Að rjúfa þing – þingrof. Orðið eitt hefur merkinguna í hverjum staf. Að rjúfa þing en ætla að halda áfram að setja lög – það er valdarán.

Alveg sama hvaða góðu verk núverandi Ríkisstjórn^[i] ætlar sér að framkvæma. Þegar þing er rofið, er þing rofið. Það er ekki neitt sem heimilar þingheimi að setja lög eftir að þing hefur verið rofið – slík lög eru ekki bindandi og hafa ekkert gildi.

Þingrof – þing er rofið og ekki starfhæft – segir allt sem segja þarf. Ef einhver, hvaða embætti eða einstaklingur sem á við, ætlar sér að gera eitthvað milli þingrofs og kosninga, hlýtur hver sá hugsandi einstaklingur, hvar í flokki sem hann er, að líta á að Alþingi sé ekki lengur æðsta stofnun lýðveldisins – Stjórnarskráin sé ekki lengur æðsta plagg lýðveldisins, heldur hefur það embætti eða sá einstaklingur tekið sér vald æðra Alþingi, og setur lög sem ekki eru bindandi fyrir land eða þjóð. Það sér þetta hver sem það vill.

Þeir sem rækta nokkrar plöntur^[ii] fá að finna fyrir stöfum laganna – þeir sem rækta heilan akur^[iii], komast upp með það. Kannski gilda bara engin lög í þessu landi lengur, nema fyrir þá sem það hentar.

Ef Jóhanna Sigurðardóttir, hversu ágæt sem flestir telja hana vera, ætlar sér að halda þingstörfum áfram eftir þingrof, er hún landráðamaður! Og fyrir slík brot ber að sitja í fangelsi í 16 ár!

Að ætla að halda áfram löggjafarþingi eftir þingrof er landráð af hæstu stærðargráðu. Hvað sem fólki finnst um þessa konu.

—-

Viðbót 17:30: Til að það sé alveg á hreinu – ég styð ekki einn flokk sem nú situr á þingi, heldur er í ævarandi stjórnarandstöðu, hvaða skíthælar sitja að völdum.

Tilvísanir:

1. Hægt að halda áfram þingstörfum eftir þingrof – mbl.is [↩]
2. Sex handteknir vegna fíkniefnamáls – mbl.is [↩]
3. Hamprækt á Íslandi með allra besta móti – Vísir.is [↩]

Það er alveg með ólíkindum, að þegar öll önnur lönd í heiminum, sem eiga við efnahagsörðugleika að stríða, lækka sína “stýrivexti”, skuli Ísland vera eina landið sem hækkar þá – og það all verulega. Davíð, þessi sem neitaði að fara uns lög voru sett á setu hans í seðlabankastóli, lækkaði stýrivexti úr nærri 17% niður í 12% (mjög líklega til að þykjast vera að gera eitthvað merkilegt), en var skipað að hækka þá aftur upp í 18% (!), sem er með því hæsta sem þekkist í þessari veröld í dag.

Meira að segja frændur^[i] okkar á norðurlöndum eru í óða önn að lækka sína stýrivexti, vegna minnkandi landsframleiðslu, en Ísland – sem oftast þykist vera sér á parti í öllu – hækkar sína stýrivexti.

Ég er ekki hagfræðingur – kann varla stærðfræði (!) – en, “samsæriskenningasmiðurinn” ég, þykir vera mikil skítalykt af þessu dæmi. Ég get ekki að því gert.

Davíð ætlar ekki í framboð á suðurlandi^[ii], sem ég tel vera mjög eðlilegt; maðurinn býr í Reykjavík og hefur meira að segja verið borgarstjóri fyrir það byggðarlag í nokkur ár. Hvaða fífl leifa sér að bjóða svona lagað? Eru þetta bara heilalausir sauðir sem búa þarna fyrir austan? Og að bjóða þessum landnýðingi í framboð – með undirskrifalistum! Ég efast stórlega um gáfur slíkra einstaklinga, sem svona lagað gera. Eins og maðurinn sagði: Það er ekki allt í lagi heima hjá þessum aðilum.

Slíkt má auðvitað sjá, á yfirlýsingum þeirra núverandi þingmanna, sem hafa ásakað ónefnda aðila um að byrla sér eitur, án þess að kæra slíkt til lögreglu eða leita nánari sannana^[iii] hjá þar til gerðum sérfræðingum, heldur trúa frekar rassatroðandi smákellingum, sem troða þá fulla af vökva, til þess eins að hreinsa út óþvera og viðbjóð, sem fáir landsmanna vilja sjá eða vita um. Smjörklípur koma frá þessum mönnum, bæði úr æðri og óæðri endum; hæfileiki þeirra til blekkinga og lyga kemur fram bæði í ofan- og neðanbúks prumpi.

Síðast, en ekki síst, eru alþingismenn enn og aftur að brjóta Stjórnarskrá – enda það plagg aðeins skeynipappír og skiptir þá engu máli. Þeir brutu þann pappír tvisvar á öryrkjum, án þess að nokkur þeirra sætti ábyrgð – tveir þeirra fóru með þjóð sína í stríð, þótt svo slíkir samningar væru bannaðir í því sama plaggi. Stjórnarskráin skiptir þetta fólk engu máli; lögin eru fyrir aðra að fara eftir og til að nýðast á – stjórnmálamenn geta gert það sem þeim hentar. Voru það ekki orð manna eins og Nixon?

Nú hefur fjárhagslegt sjálfstæði þjóðarinnar verið framselt til Alþjóða gjaldeyrissjóðsins, í gegnum einhvern norsara – og allir virðast ánægðir. Aldrei á lýðveldistímanum hefur verið framið eins mikið landráð og nú – og þessu fólki er okkur ætlað að treysta! Guð – svo sannarlega – blessi Ísland. Oft var þörf – nú er nauðsyn!

Tilvísanir:

1. Öll Norðurlöndin, nema Noregur, komin í kreppu – Vísir.is [↩]
2. Davíð ekki fram á Suðurlandi – Vísir.is [↩]
3. Varað við fæðubótaefni – Vísir.is [↩]

Lengi vel hefur verið til orðið multi-tasking^[i], sem kom upp löngu áður en Windows 98^[ii] þóttist hafa þá möguleika fram að færa, og verið notað yfir tölvur og stýrikerfi, sem geta gert marga hluti í einu. Hef ég ekki enn heyrt af þessu orði íslenska þýðingu, en legg til orðið fjölverk (beygist: fjölverk, -verk, -verki, -verks/ fjölverkum, -verka…), þá á móti orðinu einverk (mono/single-tasking), sem beygist eins. Núverandi Ríkisstjórn virðist ekki vera tæk á slíku fjölverki, samkvæmt síðustu fréttum; þetta er einverks-ríkisstjórn, eins og ég horfi á málin í dag.

Þau eru mörg verkefnin sem þarf að takast á við fyrir kosningar. Eitt þeirra mikilvægasta eru kosningalögin, síðan lög um Stjórnlagaþing, en enn stoppar Davíð Oddsson alla vitræna umræðu á Alþingi, þótt svo margt væri hægt að ræða á meðan.

Dagskrá þingfundar í dag er svohljóðandi:

1.	Óundirbúinn fyrirspurnatími.
2.	Kosning aðalmanns í landskjörstjórn í stað Gísla Baldurs Garðarssonar til fyrsta þings eftir næstu almennar alþingiskosningar, skv. 12. gr. laga nr. 24 16. maí 2000, um kosningar til Alþingis.
3.	Uppbygging og rekstur fráveitna (heildarlög) 187. mál, lagafrumvarp umhverfisráðherra. Frh. 2. umræðu. (Atkvæðagreiðsla).
4.	Seðlabanki Íslands (skipulag yfirstjórnar og peningastefnunefnd) 280. mál, lagafrumvarp forsætisráðherra. 3. umræða.
5.	Skattaívilnanir vegna rannsókna- og þróunarverkefna 69. mál, þingsályktunartillaga HöskÞ. Fyrri umræða.
6.	Ábyrgðarmenn (heildarlög) 125. mál, lagafrumvarp LB. 1. umræða.
7.	Rannsóknir í þágu atvinnuveganna og stjórn fiskveiða (flutningur verkefna til umhverfisráðuneytis) 61. mál, lagafrumvarp KHG. 1. umræða.
8.	Innlend fóðurframleiðsla 195. mál, þingsályktunartillaga ÞBack. Fyrri umræða.
9.	Þingsköp Alþingis (skipulag fastanefnda) 315. mál, lagafrumvarp StB. 1. umræða.

Því miður verð ég að segja kemur mér þessi dagskrá verulega á óvart, þar sem margt af þeim málum sem þarna eru – eins góð og gild þau hljóta að vera, fyrst þau eru á dagskrá okkar “háa” Alþingis – skipta fólk í dag minnsta máli. Nema kannski lög um ábyrgðarmenn, sem ég held að komi langt á eftir þeim mikilvægu málum kosninga og Stjórnlagaþings, sem nefnt var hér að ofan.

Fyrir hverja er þetta þing, ég verð að spyrja? Er það fyrir þingmenn sjálfa – eða er það fyrir fólkið í landinu?

Með fyrstu málum á dagskrá eftir hið mikla hrun – á fyrsta fundi okkar “háa” Alþingis – var sala áfengis í verslunum. Það eitt hefði átt að segja okkur nóg, fyrir hverja Alþingi er; sjálfsupphafningu og bitlingaútgáfu þingmanna – ekki fyrir fólkið í landinu eða kröfu lýðræðisins.

Þótt svo Forsætisráðherra okkar sé í nöp við sjálfstæðismenn, þá afsakar það á engan hátt þeirri staðreynd að enn er Alþingi ekki farið að ræða um Stjórnlagaþing eða breytingar á kosningalögum, sem þó mér fróðari menn segja að ætti ekki að vera mikið mál að breyta. Og þótt svo lög um Stjórnlagaþing hafi verið afgreitt úr einhverjum “ráðgjafahópi”, þá er slíkt ekki komið á dagskrá Alþingis, þrátt fyrir mikla kröfu um slíkt úr samfélaginu.

Við erum að horfa upp á leikrit, með söguþræði sem hentar bara ákveðnum persónum – en aðalleikararnir virðast bara fá að horfa á, án þess að hafa mikið um hlutina að segja. Statistarnir – sem eru ekki einu sinni aukaleikarar – tóku leikritið yfir fyrir langa löngu, vilja enn spila sitt hlutverk og vænta meira að segja verðlauna fyrir sitt hlutverk 25. apríl nk. eða í síðasta lagi 2. maí. Þeir ætla sér hlutverk bestu leikara í aðal- og aukahlutverkum; verðlaun fyrir bestu brellurnar, besta spunann og bestu leikstjórnina, en við, aðalleikararnir í þessu leikriti, eigum bara að sitja þæg og góð – helst án þess að kvarta – á meðan. Helst að veita þeim okkar atkvæði í þessu leikriti fáránleikans – og láta okkur nægja þau úrslit til næstu ára.

Er ekki komið nóg af spuna, blekkingum og brellum? Er ekki komið nóg af því að statistarnir ætli sér meira og betra hlutverk en þeir sem vissulega eru í aðalhlutverki? Því eigum við að verðlauna lýðræðisræningjana, sem hafa leikið aðalhlutverkin í mesta harmleik sögu þessa lands, með því að koma þeim aftur upp á sviðið?

Það eru aðeins – í mínum huga – þrjú atriði sem skipta máli í okkar samfélagi í dag: 1) Að breyta kosningalögum, svo einstaklingar geti gefið kost á sér, hvort sem er innan eða utan flokka – og flokkar geti gefið kost á sér, án fastrar uppröðunnar; 2) Að koma á Stjórnlagaþingi, svo hægt sé að breyta eða skapa nýja Stjórnarskrá, fyrir þessa statista að fara eftir; 3) Að setja á laggirnar rannsóknarnefnd, sem fer ofan í saumana á spillingu stjórnmála-, embættis- og fjármálamanna, svo hægt sé að skapa hér sátt og frið til að byggja upp nýja – og vonandi betri – framtíð fyrir okkur öll – og okkar afkomendur.

En ekkert af þessu er raunverulega í gangi; statistarnir eru allir í þeim hlutverkum að leika rullur, sem þeir alls ekki valda. Því eigum við að halda þeim á launaskrá lengur?

Tilvísanir:

1. Multi-tasking hefur verið notað til að skýra út fjöldaskipanakerfi stýrikerfa, sem getur gert fleiri en einn útreikning í einu á sama tíma. Mono-tasking er ekki til, svo ég viti til, heldur orðskrípi sem ég gríp til hérna til ákveðnar undirstrikunnar [↩]
2. Windows 98 var aldrei fjölverks-stýrikerfi, en þeir seldu það samt sem slíkt. Windows 98 var sýndar-stýrkerfi, byggt á skel ofan á gamla DOS 6.22, sem Microsoft eignaðist með prettum af Tim Paterson og seldi til IBM, sem aftur gerði Microsoft að því veldi sem það er í dag. [↩]

B: „Mér áskotnaðist miði^[i] fyrir einn^[ii].”

Ákærði: „Já heyrðu þú getur alveg rölt við, ég er hérna heima.”

B: „Ókei.”

Í símtali þeirra 13. maí er eftirfarandi samtal:

Ákærði: „Hæ, heyrðu var þetta ekki bara ás^[iii]?”

B: „Eee, eða tveir^[iv] ef hægt, það ekkert mál sko.”

Ákærði: „Það er bara tólf^[v] sko. Bara tólf kall^[vi].”

B: „Ertu kominn eða?”

Ákærði: „Nei, nei, það er bara tólf, tólfþúsundkall^[vii]. Eruð þið tveir^[viii], eða hvað?”

B: „Já, já.”

Þá segir í símtali þeirra 22. maí kl. 00.24:

B: „Hæ, ertu nokkuð á ferðinni ennþá^[ix]?”

Ákærði: „Eee, ég gæti rúllað^[x] á þig fljótlega.”

B: „Ég ætlaði að fá hinn þarna félagann^[xi] .”

Ákærði: „Já.”

B: „Tvíburabróðirinn.”^[xii]

Ákærði: „Ókei.”

Loks eru eftirfarandi samtöl hinn 30. maí, kl. 23.09:

Ákærði: „Ég hoppa bara, ég hoppa bara út^[xiii] , hvað varstu að hugsa um?”

B: „Bara einar^[xiv].”

Ákærði: „Ekki málið.”

B: „Heyrðu, ég labba þá niður, ég verð kominn eftir fimm mínútur.”

Og í símtali mínútu síðar heyrist:

Ákærði: „Hæ.”

B: „Hæ, heyrðu, höfum þá tvo^[xv], því ég er með félaga mína og þeir klára þetta allt.”

Ákærði: „Ókei.”^[xvi]

Þegar haft var samband við Björn neitaði hann að um fíkniefnaviðskipti^[xvii] hefði verið að ræða. Hann sagðist hafa verið yfirheyrður vegna málsins, en taldi það ekki hafa neina eftirmála. Aðspurður sagðist hann þekkja Þorvarð án þess að vilja tilgreina með hvaða hætti þeir þekktust.

Idoldómari flæktur í kókaínmál – Vísir.is

Það þarf ekki að reyna að ljúga neinu að mér, til að segja mér hvað hér sé á ferðinni. Reyndar hefur f.v. yfirmaður fíkniefnadeildar lögreglunnar í Reykjavík, Ásgeir Karlsson, sagt að menn væru ekki dæmdir fyrir “neyslu” ólöglegra fíkniefna – en það er samt aðeins hálfur sannleikurinn.

Björn Jörundur var í kókaínparadís “Svedda tönn” á sínum tíma – Braselíu – þar sem hann var að þreyfa fyrir sér í “útgerð”, að mig minnir ég hafa séð í Séð og heyrt. Spurningin er bara hverskonar “útgerð” það hafi verið. Slíkt hlýtur að skipta einhverju máli, þegar svona mál koma upp.

Annars á það að vera hans eigið mál, hvort hann snortar kókaín, reykir “krakk” eða jónur; það á engum að koma slíkt við. Og auðvitað ætti Björn Jörundur að standa með sjálfum sér og viðurkenna slíka neyslu, ef hún er ekki að skaða hans líf á nokkurn máta. En svona nokkuð ætti ekki að koma fjölmiðlum þessa lands nokkuð víð, sérstaklega ekki þegar eigendur þeirra gera slíkt hið sama – og gera enn? Slíkt er bara hræsni í mínum huga.

Viðbót:

Nú hefur Björn Jörundur gengist við sannleikanum, og er það vel. En að segjast hafa gert mistök, er auðvitað bara aumingjaskapur í honum og lítið annað.
 

Tilvísanir:

1. Miði er notað í staðinn fyrir seðil í fíknuefnaviðskiptum: “Ég er með miða fyrir þig” – “ég er með peninga/seðla fyrir þig” [↩]
2. Kókaín og amfetamín er oft selt í pokum – gæti átt við “einn poka”, eða aðeins verið dulkóðun til að halda áfram blekkingunni um “miðann”. [↩]
3. Ás – Eitt gramm, hvort sem um er að ræða kókaín eða amfetamín [↩]
4. Tvö grömm [↩]
5. Tólf – Gramm af kókaíni er á 15.000 krónur fyrir hina “smáu”, en þeir sem eru með fastaviðskipti, fá grammið á 10-13 þúsund krónur [↩]
6. Tólf kall – Þarf að útskýra þetta eitthvað nánar? [↩]
7. Sjá að ofan [↩]
8. Hér er verið að spyrja hvort um sé að ræða eitt eða tvö grömm [↩]
9. Eða: “Ertu enn með eitthvað á þér?” – Er hægt að nálgast efni hjá þér núna? [↩]
10. Er á bíl – hjól hans “rúlla” [↩]
11. Mjög líklega methamfetamín, án þess ég ætli að leggja meira út frá þessum orðum. [↩]
12. Eini “tvíburabróðir” kókaíns er “krakk”, en slíkt hefur lítið verið í sölu á Íslandi, amk. ekki eins og það þekkist í BNA. Mjög líklega methamfetamín, sem er reykt líkt og “krakk”. [↩]
13. Er líklega heima hjá sér, en er tilbúinn til að koma þessum viðskiptavini til bjargar. [↩]
14. “Einar” er eitt gramm, hvort sem það er kókaín eða amfetamín [↩]
15. Hér er bætt við fyrri pöntun; tvö grömm í staðin fyrir eitt. [↩]
16. Dómurinn í heild sinni [↩]
17. Hann getur neitað hverju sem hann vill – en mín þekking segir mér annað, byggt á þessum samskiptum hér að ofan [↩]

Ég vil að hér verði sett á fót sannleiksnefnd sem hefur það hlutverk að skoða þessi hlerunarmál bæði í fortíð og nútíð. Þetta hafa aðrar þjóðir gert og þær hafa reynt að læra af þessu.

Að mínu mati er þessi maður lítið annað en lýðskrumari, sem hefur talað fyrir netlögreglu og auknu eftirliti Ríkisins. Hann hefur ekki viljað hlusta á saðreyndir um magnaðri njósnir lögregluyfirvalda en hann getur nokkru sinni gert sér í hugarlund að hafi verið stunduð hér á landi síðustu áratugina – án heimilda dómstóla, með samþykki dómsmálaráðherra fyrrverandi, og hans forverum – að ég, eftir mín samkipti, eða samskiptaleysi, get ekki annað en flokkað þessi svör hans sem lýðskrum og kjaftæði.

Með Jóhönnu í forsvari, Össur sem utanríkisráðherra og Atla Gíslason sem dómsmálaráðherra, fram að næstu kosningum, ef hún stendur við það sem þetta fólk er að segja. Meira að segja skal ég styðja Ögmund sem heilbrigðisráðherra á sama tíma – en einungis að næstu kosningum, sem ég tel að ættu að fara fram í haust en ekki í vor. Kannski er von um raunhæfar breytingar á Stjórnarskrá og kosningalögum – við skulum sjá hvað þetta fólk gerir í raun.

Ef Lúðvík verður dómsmálaráðherra, mun hann ekki fá neinn frið frá mér; hann er sami skíturinn og fráfarandi fasisti og ekki treystandi til að vaða í vini sína – þessa peningasjúku.

Það er alveg sama hversu margir hafa reynt að benda fólki á vandamál núverandi stjórnarfars^[i], þeir hafa hingað til fengið bágt fyrir. Svo er einnig um undirritaðann.

Nú koma menn, sem eiga að hafa menntun og þekkingu á málaflokknum og þykjast hafa einhvern nýjan sannleik – en fyrir þá sem hafa séð í gegnum blekkingar og lygar Stjórnvalda, er þetta bara hálfgerðar rottur að yfirgefa sökkvandi skip. Lítið annað. Því miður. Fólki hefur verið haldið undir járnhæl skoðanakúgunnar, en fær loksins núna að opna á sér kjaftinn og berja sér á brjóst yfir einhverri uppljómun, sem hefur blasað við hverjum þeim er hefur haft augun opin síðustu árin og reynt að koma því á framfæri.

Njörður er ágætur – en er hann ekki vitrari en svo að þegja yfir þekkingu sinni þangað til núna, vegna þess að það hentar honum að upphefja akademíuna? Eða kemur aðeins “sannleikur” frá þeim er hafa lært í “háskólum”? Því opnaði þá þessi góði maður ekki á sér þverrifuna fyrr? Vissi hann ekki betur – eða var hann bara gunga?

En, allir vildu Lilju kveðið hafa… Er það ekki?

Tilvísanir:

1. Fyrsta Konungsbréf – 010109 [↩]